Android 6.0 Marshmallow położył nacisk na stabilność, uprawnienia aplikacji i oszczędzanie energii, natomiast Android 7.0 Nougat wyraźniej zmienił codzienną obsługę telefonu. Najważniejsze dodatki to tryb Multi-window, szybsze przełączanie aplikacji i bardziej interaktywne powiadomienia. Była to ewolucja systemu, a nie rewolucja wizualna.
Android 6 vs 7 – najważniejsze różnice
Poniższa tabela pokazuje, jak zmieniły się najważniejsze obszary systemu między Marshmallow a Nougatem:
| Funkcja | Android 6.0 Marshmallow | Android 7.0 Nougat |
|---|---|---|
| Wielozadaniowość | Brak natywnego trybu podzielonego ekranu | Multi-window pozwalający uruchomić dwie aplikacje jednocześnie |
| Powiadomienia | Podstawowa obsługa i grupowanie komunikatów | Szybkie odpowiedzi, bardziej interaktywne powiadomienia i obsługa pojedynczych alertów |
| Zarządzanie energią | Debiut trybu Doze ograniczającego aktywność aplikacji w spoczynku | Rozszerzenie działania Doze także w wybranych sytuacjach podczas ruchu urządzenia |
| Bezpieczeństwo | Uprawnienia nadawane podczas korzystania z funkcji aplikacji, obsługa odcisku palca | Direct Boot, dalsze zmiany szyfrowania i rozdzielenie komponentów MediaServer |
Co Android 7 zmienił w codziennym korzystaniu z telefonu?
Multi-window i wygodniejsze przełączanie aplikacji
Najbardziej widoczną zmianą w porównaniu Android 6 vs 7 było natywne wsparcie dla funkcji Multi-window. Użytkownik mógł wyświetlić dwie aplikacje jednocześnie na podzielonym ekranie. Przykładowo, dało się oglądać film na YouTube i równocześnie odpowiadać na wiadomości.
Funkcja była szczególnie przydatna na tabletach i smartfonach z dużym ekranem. Nie każda aplikacja musiała jednak obsługiwać tryb podzielonego ekranu. Ostateczne działanie zależało od jej zgodności z mechanizmem Androida 7.
Nougat usprawnił także przełączanie między ostatnio używanymi programami. Dwukrotne naciśnięcie przycisku ostatnich aplikacji pozwalało szybko wrócić do poprzednio otwartego programu. Dla osób często kopiujących informacje między aplikacjami była to mała, ale odczuwalna zmiana.
Powiadomienia i szybkie odpowiedzi
W Androidzie 6 powiadomienia pełniły głównie funkcję informacyjną. Android 7 uczynił z nich bardziej użyteczny panel sterowania. Komunikaty mogły być grupowane, rozwijane i obsługiwane bez otwierania całej aplikacji.
Najważniejszą nowością były szybkie odpowiedzi. W przypadku komunikatorów lub poczty można było odpisać bezpośrednio z poziomu powiadomienia. Użytkownik nie musiał przechodzić do aplikacji, czekać na jej uruchomienie i wracać do wykonywanego wcześniej zadania.
Nougat pozwalał też lepiej zarządzać pojedynczymi typami powiadomień. Przytrzymanie komunikatu otwierało ustawienia, w których można było ograniczyć jego głośność albo całkowicie wyciszyć wybraną kategorię alertów.
Co zmieniło się pod maską?
Android 6 wprowadził kilka fundamentów, które później rozwijano w kolejnych wersjach. Najważniejszym przykładem jest Doze, czyli mechanizm ograniczający aktywność aplikacji działających w tle, gdy telefon pozostaje nieużywany. Android 7 rozszerzył jego działanie, aby oszczędzanie energii było możliwe także w mniej idealnych warunkach niż całkowity bezruch urządzenia.
Najważniejsze zmiany techniczne i bezpieczeństwa obejmowały:
- Doze – Android 6 wprowadził podstawowy mechanizm oszczędzania energii, a Android 7 poszerzył sytuacje, w których system może ograniczać pracę aplikacji w tle.
- Direct Boot – po ponownym uruchomieniu telefonu wybrane funkcje, takie jak alarm, mogły działać jeszcze przed pełnym odblokowaniem urządzenia kodem PIN lub wzorem.
- MediaServer – rozdzielenie części odpowiedzialnych za multimedia ograniczało zakres potencjalnych problemów związanych z pojedynczym komponentem systemu.
- Vulkan API – Android 7 dodał obsługę nowoczesnego interfejsu graficznego, istotnego przede wszystkim dla twórców gier i aplikacji korzystających z grafiki 3D.
- Seamless Updates – na obsługiwanych urządzeniach aktualizacje mogły być przygotowywane na osobnej partycji, co upraszczało proces instalacji systemu.
Marshmallow przyniósł też ważne zmiany w uprawnieniach. Zamiast akceptować wszystkie zgody podczas instalowania aplikacji, użytkownik mógł przyznawać je w momencie korzystania z konkretnej funkcji. Android 6 wprowadził również API FingerprintManager do obsługi uwierzytelniania odciskiem palca na kompatybilnych urządzeniach.
W praktyce Android 6 był więc wersją, która porządkowała podstawy działania systemu. Android 7 korzystał z tych fundamentów i przesuwał akcent w stronę wygodniejszej obsługi, pracy na kilku aplikacjach oraz szybszej reakcji na powiadomienia.
Android 6 można traktować jako wydanie nastawione na stabilność, kontrolę uprawnień i optymalizację działania. Android 7 był bardziej widocznym krokiem naprzód dla użytkownika, zwłaszcza dzięki Multi-window, szybkim odpowiedziom i sprawniejszemu przełączaniu aplikacji. Różnica nie polegała na całkowitej zmianie wyglądu systemu, lecz na przejściu od porządkowania fundamentów do zwiększania produktywności.
